Πολύς λόγος γίνεται για το αν το ΟΧΙ στους Ιταλούς το είπε ο Μεταξάς ή ο λαός. Ώρες τηλεοπτικού χρόνου ξοδεύονται στην αναζήτηση της «ιστορικής αλήθειας» με τους υποστηρικτές της μιας ή της άλλης άποψης να ορίονται για την ορθότητα των λόγων τους. Μα αυτό έχει πραγματικά σημασία;

Η εθνική γιορτή είναι αφορμή για προβληματισμό για όλα όσα συμβαίνουν σήμερα. Τρομοκρατία, ανεργία, εργασιακή ανασφάλεια, έχουμε φτάσει στο σημείο οι νέοι να διεκδικούν την ανασφάλιστη εργασία των stage και ο κόσμος να περιμένει το επίδομα αλληλεγγύης ως «μάνα εξ ουρανού». Αυτή είναι η Ελλάδα που θέλουμε ή μήπως κάπου ξεχάσαμε να πούμε το δικό μας σύγχρονο ΟΧΙ; Το σχόλιο του mediasoup.gr μας άρεσε:

Σε αυτή τη χώρα ο λαός της έχει πολλά χρόνια να πει ΟΧΙ. Θα μπορούσε δυναμικά να πει ΟΧΙ στην ανεργία, ΟΧΙ στην ανέχεια , ΟΧΙ στην εκμετάλλευση των νέων εργαζόμενων ανθρώπων, ΟΧΙ στην εκμετάλλευση των αδύναμων και φτωχών συμπολιτών μας, ΟΧΙ στα λαμόγια και τους σφετεριστές πολιτικούς που λυμαίνονται το βιός των πολιτών, ΟΧΙ στην ξεφτίλα των πολιτικών αντιπαραθέσεων για την εξουσία, ΟΧΙ στις πενιχρές συντάξεις των πολιτών της τρίτης ηλικίας και άλλα πολλά ΟΧΙ που δεν μας φθάνουν σελίδες να αναφέρουμε. Είπαμε μόνο ΝΑΙ σε μία κυβέρνηση που υποσχέθηκε να μας ξεχρεώσει δάνεια και πιστωτικές κάρτες. Θα μπούμε σίγουρα στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες.

Ο κόσμος έχει απογοητευτεί, γι’ αυτό και λέει ΝΑΙ σε ο,τιδήποτε μπορεί να φέρει την ελπίδα. Τα προβλήματα όμως ξεκινάνε από τη δική μας νοοτροπία που φυσικά καθρεφτίζεται και στους πολιτικούς μας. Η Ελλάδα ξέχασε να πει ΟΧΙ στο ρουσφέτι, ΟΧΙ στην αναξιοκρατία, ΟΧΙ στο μέσο, ΟΧΙ στο βόλεμα. Είπαμε ΝΑΙ στον εύκολο πλουτισμό, στις πελατειακές σχέσεις, στο ξεπούλημα της ψήφου, στην ατομική λογική του «εγώ να ‘μαι καλά και για τους άλλους ό,τι βρέξει». Η νοοτροπία αυτή γυρνάει μπούμερανγκ. Πόσο τιμάμε σήμερα το ΟΧΙ των προγόνων μας, την ελευθερία και ανεξαρτησία που αυτοί διεκδίκησαν;